چشم انداز

http://maziyarmehrpour.blogspot.com

در راستای اعتراض جمعی وبلاگ نویسان به سیاست های بلاگفا این وبلاگ نیز از این پس به روز نخواهد شد آدرس جدید به زودی از طریق وبلاگ همسرم http://zohrehasadpoor.blogspot.com/ اعلام می شود

 شعر زیبایی از تئودور سيکس، کارگر فرشباف که در ژوئن ۱۸۳۲ در نبرد محله ی سن سری، در باريکادهای فوريه و ژوئن ۱۸۴۸ و نيز در جنبش مقاومت عليه کودتای ۲ دسامبر ۱۸۵۱ شرکت داشت و لذا محکوم شد و به الجزاير تبعيد گرديد. در زندان دليس، زمانی که دوره ی محکوميت به اعمال شاقه را می گذراند، شعر «مردم سرور خويش اند» را سرود (ژوئن ۱۸۵۲) و آن را در فوريه ی ۱۸۷۱ در آستانه ی قيام کمون پاريس به صورت آگهی ديواری منتشر کرد. سيکس مبلغ و سازمانگر تعاونی های کارگری بود و در دوره ی کمون در صفوف هنگ هفتم می رزميد.

رهسپار به سوی ميدان شهر، روزی گفتم:
چه نيکو ست زندگی با کار،
مرگ در پيکار
گفتم: هوای کلبه ام خفه می کند
می خواهم نفس بکشم.
گفتم: انسانها برابرند
گفتم: جمهوری جهانی.
از اين رو دستگيرم کردند
در سياهچالم انداختند،
هفته های طولانی
بر پوشال های گنديده ام افکندند
و آنگاه شبی به زنجيرم کشيدند.

مرا به بيغوله ای در کشتی بردند،
آکنده از حشرات موذی
و در کنار جانيان،
محکوم به اعمال شاقه.
سپس بسی دورترم بردند
بس دور از سرزمينم،
دور از زادگاهم
که زن و فرزندانم می زيستند،
بسی دورتر،
در سرزمينی با آفتاب سوزان،
خاک سوزان،
و هوائی که جان زندانی را می سوزاند،
سپس کلنگی به دستم دادند
منی که کارم با الماس بود.
با زهرخند گفتند:
محکوم! تو حق کار می خواهی؟
کار کن!
هوای کلبه ات خفه می کند؟
نفس بکش!
لگدم زدند، دشنامم دادند،
غارتگر و راهزنم خواندند.
از درد و تشويش و شکنجه پژمرده جانم
زبان به تظلم گشود.
خنديدند.
باری، درد، تشويش، شکنجه و تبعيد
زجرکشم کرد.
دور از آنها که دوستشان داشتم
دور از آنها که دوستم داشتند،
مگر نه اين است که مرا کشته اند؟

هرچه پيرامون من بود برابری می خواست،
هرچيزی به من نشان می داد
که من هم گوشت و پوستی دارم
مثل ثروتمندان
که خونم همان اندازه سرخ است که خون آنان.
هرچيزی به من نشان می داد
که دارا و ندار يعنی رباخواری و بردگی،
يعنی ای تهيدست!
منٍِ سرمايه مزد ترا تعيين می کنم،
يعنی ای تهيدست!
تو خواهی خورد، اگر من بخواهم.
عصاره ات را خواهم کشيد
آن سان که چرخشت انگور را
تا از آن خون زمين را برگيرد.
چنين شد که گفتم:
نابود باد استثمار انسان از انسان
گفتم: زمين از آنٍ کسی ست که آن را می کارد.
گفتم:
آنکه توليد نمی کند سزاوار زيست نيست.
و اينجا بود که مرا کشتند.

اين شعر را جار زدم تا بتوانم بگويم
از همگان برای همگان.
ای خلق! بينديش و به ياد آر
که تو نيرومند و پرشماری،
ولی آنگاه
که نيرو و شمار تو از ايده تهی باشد
حيوان بارکشی بيش نخواهی بود.
اين را جار زدم که بگويمت ای خلق!
رهايی تو در همبستگی تو ست،
که بگويمت پايان شب سيه سفيد است.

براي ِ سياووش کوچک

این شعر شاملو برای من خیلی با ارزشه و داره میگه که آرمان های بزرگ می تونند  در بطن زندگی معمولی و واقعی انسان وجود داشته باشند و اساسا هم نباید جدای از آن در نظر گرفته شوند.

نه بخاطر آفتاب

نه بخاطر حماسه
به خاطر سایه بام کوچکش
به خاطر ترانه ای کوچک تر از دست های تو
نه بخاطر دریا
به خاطر یک برگ
به خاطر یک قطره
روشن تر از چشمهای تو
نه بخاطر دیوارها
بخاطر یک چپر
نه بخاطر همه انسانها
بخاطر نوزاد دشمنش شاید
نه بخاطر دنیا
به خاطر خانه تو
به خاطر یقین کوچکت
که انسان دنیائیست

بخاطر آرزوی یک لحظه من که پیش تو باشم
بخاطر دستهای کوچکت در دستهای بزرگ من
و لبهای بزرگ من بر گونه های بی گناه تو
بخاطر پرستويی در باد، هنگامی که تو هلهله میکنی
بخاطر شبنمی بر برگ
هنگامی که تو خفته ای
بخاطر یک لبخند
هنگامی که مرا در کنار خود ببینی
بخاطر یک سرود
بخاطر یک قصه در سردترین شبها،
تاریک ترین شبها
بخاطر عروسک های تو
نه بخاطر انسان های بزرگ
بخاطر سنگ فرشی که مرا به تو می رساند
نه بخاطر شاهراه های دوردست
بخاطر ناودان، هنگامی که می بارد
بخاطر کندوها و زنبورهای کوچک
بخاطر جار بلند ابر در آسمان بزرگ
بخاطر تو
بخاطر هر چیز کوچک و هر چیز پاک به خاک افتادند

به یاد آر
عموهایت را می گویم،
از مرتضی سخن می گویم

۱۳۳۴

بیماری های واگیردار سکسی و نازایی
نتیجه جهانی شدن صنعت سکس
    طبق برآوردها تنها 15% روسپیان ایالات متحد به بیماری مقاربتی مبتلا نشده اند (65). 85% روسپیان بورکینوفاسو مبتلا به ایدز هستند. مبتلایان به این بیماری در کنیا 52%، در کامبوج نزدیک به 50% و در شمال تایلند 34% است. در 1988 حدود 2% روسپیان ایتالیا مبتلا به ایدز بودند. ده سال بعد این رقم به 16% رسید (66).
   یکی از بهانه های مشتریان در استفاده سکسی از کودکان پرهیز از بیماری های سکسی است. امّا داده ها و آمارها این پندار را تکذیب می کنند. مثلاً در کامبوج از بین 50000 تا 70000 روسپی بیش از یک سوم آنها کمتر از 18 سال دارند و نزدیک به 50% این جوانان سروپوزیتیو (Séropositive) هستند (67).
    در غرب، 70% نازایی زنانه به علت بیماری های مقاربتی محصول وصلت با سکس پولی توسط شوهران و شریکان است (68).

آزادسازی صنعت سکس
    در 1998 سازمان بین المللی کار، آژانس رسمی سازمان ملل متحد، در یک گزارش خواستار شناسایی اقتصادی صنعت سکس شده است. این شناسایی توسعه « قانون هار کار و سودها به نفع کارکنان سکس»، بهبود « شرایط کار» در این صنعت و « توسعه شبکه مالیاتی برای فعالیت های متعدد پر سود مربوط به این صنعت» را در بر می گیرد (69).
   نخستین انحراف به نفع آزادسازی روسپی گری در مقیاس جهانی در 1995 هنگام کنفرانس پکن آشکار شد. در این کنفرانس برای نخستین بار اصل روسپی گری « اجباری» تصریح شد. بدین معنا که فقط با اجبار در روسپی گری باید مبارزه شود. در 1997، به ریاست هلند، خط های راهنمای محصول کنفرانس بین وزیران در لاهه در زمینه کوشش برای هماهنگ کردن مبارزه با دادوستد زنان با هدف های بهره برداری سکسی در اتحادیه اروپا، تعریف دادوستد را تنها به شرط کاربرد زور، اجبار و تهدید روشن کردند (70). در ژوئن 1999 سازمان بین المللی کار یک قرارداد درباره شکل های تحمل ناپذیر کار برای کودکان را به تصویب رساند. در فهرست طولانی تنظیمی، روسپی گری برای نخستین بار در یک متن بین المللی به عنوان کار شناخته شد. گزارشگر ویژه درباره تخلف های انجام یافته نسبت به زنان در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در آوریل 2000 در ژنو نشان داد که تعریف داد و ستد می بایست زنان « حرفه ای سکسی مهاجر غیر قانونی» را به حساب نیاورد.
    به عقیده ماری ویکتوآر لویی، همه این سیاست ها به « ترک مبارزه با سیستم روسپی گری [صحه می گذارند] (و) توجیه کالایی شدن سیستم روسپی گری را بنام کاربرد برخی حالتمندی های تنظیم آن تأیید می کنند» (71)

نتیجه گیری
    از 30 سال پیش به این سو، ما با سکسی شدن جامعه روبروییم. این سکسی شدن مبتنی بر نابرابری اجتماعی است. نتیجه آن نابرابر شد بسیار سودآور است. از آن پس، جامعه از سکس اشباع می شود و بازار سکس رو به رشد کامل و جهانی شده، قبل از هر چیز از زنان و کودکان بویژه جهان سوم و کشورهای پیشین « سوسیالیستی» بهره برداری می کند.
    ما اکنون شاهد صنعتی شدن روسپی گری، داد و ستد زنان و کودکان، هرزه نگاری و توریسم سکسی هستیم. چندملیتی های سکسی به نیروهای اقتصادی مستقل (72)، قیمت گذاری شده در بورس تبدیل شده اند (73). روسپی گری بدون بازار، بدون کالایی شدن موجودهای انسانی و بدون تقاضا وجود ندارد. متأسفانه، بهره کشی سکسی بیش از پیش به مثابه صنعت تفریحی (74) نگریسته می شود و روسپی گری همچون کار مشروع تلقی می گردد. با اینهمه، صنعت فراغت « Leisure indestry» مبتنی بر نقض منظم حقوق بشر است. بهره کشی سکسی از زنان و کودکان به همدستی مصرف کنندگان نیاز دارد.
  نویسنده مقاله: ریچارد پولین، استاد جامعه شناسی در دانشگاه اوتاوا و نویسنده بسیاری از اثرها در علم های اجتماعی از جمله کتاب بی خِردی ناسیونالیستی در سال 2000، پایه های مارکسیسم در سال 1997، خشونت و هرزه نگاری، صنعت تصور و واقعیت ها در سال 1993 و همچنین نویسنده برخی قصه ها و رمان ها از جمله رمان حاکم شفق در سال 2000 و نیز برنده جایزه خوانندگان در سال 2000 است.

منبع: مجموعه « سرمایه و بشریت» نشر دانشگاهی فرانسه بخش مجله ها، پاریس ژانویه 2002

    وضعیت زنان و کودکان سیر پس روانه پیدا کرده: چنانکه، در بسیاری کشورهای جهان سوّم و همچنین در کشورهای ا تحاد شوروی سابق و اروپای شرقی، زیر تأثیر سیاست های تعدیل ساختاری و آزادسازی اقتصاد، زنان و کودکان به ماده خـام جدید (New Raw Resouces ) در چارچوب توسعه تجارت ملی و بین المللی تبدیل شده اند. از دید اقتصادی، این کالاها با امتیاز دوگانه توصیف می شوند: پیکرها همزمان ثروت و خدمات اند. دقیق تر بگوییم، ما با کالایی شدن نه فقط پیکر، بلکه با کالایی شدن زنان و کودکان روبروییم. اندیشه رایج پیدایش شکل جدید بردگی در توصیف تجارتی که موضوع آن میلیون ها زن و کودک اند، از آنجاست.
    این واقعیت ها شرایط و توسعه جهانی شدن کنونی سرمایه داری را در مورد زنان و کودکان که مورد بهره برداری تجارت جنسی اند، مشخص می کنند. باید سایر عنصرهای تعیین کننده را افزود. آدم ربایی، تجاوز به زور و خشونت از عامل های رونق این صنعت اند. آنها نه فقط برای توسعه بازارها، بلکه همچنین برای « تولید» این بازارها جنبه اساسی دارند: زیرا به « کارکردی» کردن آنها برای این صنعت که به آمادگی کلی پیکرها نیاز دارد، کمک می کنند. 75 تا 80% روسپی ها در کودکی مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته اند 019). بیش از 90% روسپی ها زیر کنترل پااندازها قرار دارند (20). یک بررسی درباره روسپی های خیابانی در انگلستان نشان می دهد که 87% روسپی ها قربانی خشونت طی 12 ماه اخیر بوده اند (21). 43% از میان آنها از پی آمدهای سوءاستفاده حاد جسمی رنج می برند. یک بررسی آمریکایی اعلام داشته است که 78% روسپی ها قربانی تجاوز به عنف از جانب پااندازها و مشتریان (بطور متوسط 29 بار در سال) هستند؛ 49% قربانی ربودن و انتقال از یک کشور به کشور دیگر بوده اند و 27% معلول شده اند (22). سن متوسط ورود به روسپی گری در ایالات متحد 14 سال است (23). آیا می توان تأیید کرد که در چنین شرایط به راستی روسپی «آزاد» و غیراجباری وجود دارد؟
    در کشورهایی که روسپی گری قانونی است، روسپی های خارجی در حجم زیادی در وضعیت ناپایدار مهاجرت مخفی بکار گرفته می شوند و از قاعده های بهداشتی که لازمه «مراقبت» از روسپی ها و خریداران سکس است، بی بهره اند.
    سرانجام اینکه، روسپی گری از راه استثمار زنان اقلیت های قومی نیز توسعه می یابد. از این رو، در 1980، 40% روسپی های تایپه (تایوان) از منشاء بومی استرالیا موضوع معامله بوده اند (24). در مقیاس جهانی، مشتریان شمال از زنان جنوب و شرق سود می جویند. در خود جنوب مشتریان ملی از زنان و کودکان اقلیت های ملی یا نژادی سوء استفاده می کنند.

ادامه دارد ....

این یه نوشته ارزشمند و افشاگرانه از نقش تجارت سکس درمناسبات سود محور دنیای وارونه ماست . ما در حالی این نوشته رو می خونیم که بر اساس آمارها درهمین لحظه تعداد زیادتری از انسان ها به این منجلاب کشیده میشن و همراهشان صدها آرزو و غرور و هویت انسانی به اعماق این دره ی سیاه سقوط میکنه تاثیر این نوشته در وجودم دوگانه بود  از یک طرف تاسف برای وضع موجود و از طرف دیگه عزم و اراده ی بیشتر  برای تغییر این جهان ! 

اکثریت بسیار بزرگ تحلیل های جهانی شدن سرمایه داری معاصر جنبه سیاره ای صنعت تجارت سکس را در نظر نمی گیرد (1). این بخش از اقتصاد جهانی در جریان توسعه کامل که از جابجایی بسیار مهم جمعیت بوجود می آید و سودهاو درآمدهای باورنکردنی پدید می آورد، ویژگی های اساسی و بی سابقه مرحله جدید اقتصاد سرمایه داری را به نمایش می گذارد. رشد برق آسای آن بطور جدی حقوق اساسی بشر، به ویژه حقوق زنان و کودکان را که به کالاهای سکسی تبدیل شده اند، زیر سئوال برده است. دینامیک کار چنین است که سازمان های بین المللی از 1995، پس از تحلیل و گفتمانی که افشاگر بدترین نتیجه های جهانی شدن بازار سکس است، موضع هایی را پذیرفتند که به آزادسازی روسپی گری و بازارهای سکس گرایش دارد. در حقیقت، آنچه سازمان جهانی تجارت (OMC) به نفع جهانی شدن نولیبرالی از آن دفاع می کند، اکنون جای ارگان های گوناگون اروپایی و بین المللی، از جمله سازمان ملل متحد را، در قلمرو بهره برداری جنسی از زنان و کودکان گرفته است. صنعتی شدن تجارت سکس و کالایی شدن جهانی شدن سرمایه داری امروز به « کالایی شدن» بی مانند موجودهای بشری در تاریخ نیاز دارد. طی 30 سال دگرگونی های بسیار فاجعه بار تجارت سکس موجب صنعتی شدن، مبتذل شدن و انتشار پرحجم آن در مقیاس جهانی شده است (2). این صنعتی شدن همزمان قانونی و غیرقانونی که میلیاردها دلار (3) درآمد ببار می آورد، بازار مبادله های سکس را رونق داده که در آن میلیون ها زن و کودک به کالاهایی با مشخصه سکس تبدیل شده اند. این بازار از توسعه پرحجم روسپی گری (مخصوصاً در نتیجه حضور نظامیان درگیر جنگ و یا اشغال سرزمین ها) (4) به ویژه در کشورهای تازه صنعتی شده، از توسعه بی سابقه صنعت توریستی (5)، پیشرفت و عادی سازی هرزه نگاری (6)، بین المللی شدن ازدواج های هدایت شده (7) و همچنین نیازهای انباشت سرمایه بوجود آمده است.

تأیید این نکته که صنعت تجارت جنسی وجود داشته از این دلیل سرچشمه می گیرد: بویژه اینکه ما با توسعه تولید انبوه ثروت ها و خدمات جنسی روبروییم که تقسیم منطقه ای و بین المللی کار را بوجود آورده است. « ثروت ها» در بخش بزرگی از موجودهای انسانی تشکیل شده که به فروش خدمات جنسی مشغول اند. این صنعت که در یک بازار جهانی شده گسترش یافته و هم زمان سطح محلی (8) و سطح منطقه ای را یکپارچه می سازد، به نیروی اقتصادی پرهیزناپذیر تبدیل شده است. روسپی گری و صنعت های جنسی مرتبط با آن – میکده ها، با شگاه های رقص، روسپی خانه ها، سالن های ماساژ، مزون های تولید هرزه نگاری و غیره - روی اقتصاد زیرزمینی پرحجم تکیه می کنند که توسط پااندازی های مرتبط باجنایت های سازمان یافته کنترل می شود و به نیروهای پاسدار نظم فاسد سود می رساند. زنجیره های هتل داران بین المللی، شرکت های هوایی و صنعت توریستی وسیعاً از صنعت تجارت جنسی سود می برند و به دولت ها نیز از این بابت سود می رساند. در 1995، برآورد شده است که درآمدهای روسپی گری در تایلند بین 59 و 60 درصد بودجه دولت را تشکیل می داد (9). بی دلیل نیست که این دولت در 1987 توریسم سکس را با این عنوان افزایش داد: « [ یک میوه محلی] The one of Fruit of Thailand more delicious than durian ist goung women» (10) در 1998، سازمان بین المللی کار برآورد کرد که روسپی گری بین 2 و 14 درصد مجموع فعالیت های اقتصادی تایلند، اندونزی، مالزی و فیلی پین را نشان می دهد (11). طبق بررسی بیشوپ و روبینسون (12) صنعت توریستی 4 میلیارد دلار در سال برای تایلند عایدی دارد.
    صنعتی شدن تجارت سکس و فراملی شدن آن عامل های اساسی هستند که روسپی گری معاصر را بطور کیفی از روسپی گری دیروز متمایز می سازد. مصرف کنندگان از این پس می توانند در سطح جهان به پیکرهای جوان، حتی بسیار جوان « خارجی» بویژه برزیل ، کوبا، روسیه، کنیا، سری لانکا، فیلی پین، ویتنام، نیکاراگوئه و جاهای دیگر دسترسی داشته باشند.
    عامل دیگری که خصلت کیفی متفاوت به تجارت سکس امروز می دهد، این واقعیت است که روسپی گری به استراتژی توسعه برخی کشورها تبدیل شده است. زیرفشار استرداد وام، بسیاری از دولت های آسیا، آمریکای لاتین و آفریقا از جانب سازمان های بین المللی چون « صندوق بین المللی پول» و « بانک جهانی» - که وام های کلان می دهند - به توسعه صنعت های توریسم و تفریحی تشویق شده اند. در هر یک از این موردها، پیشرفت این بخش ها به جهش صنعت توریسم جنسی میدان داده است (13). در برخی موردها، مانند نپال، زنان و کودکان بطور مستقیم در بازارهای منطقه ای یا بین المللی (بویژه در هند و هنگ کنگ) عرضه می شوند، بی آنکه کشور مورد بحث توسعه گویای روسپی گری محلی را به رسمیت بشناسد. در دیگر موردها مثل تایلند، این امر توسعه همزمان بازار محلی و بازارهای منطقه ای و بین المللی را در پی داشته است (14). امّا در همه موردها، ملاحظه می شود که گردش این کالاها چه در مقیاس فراقاره ای یا فراملی از منطقه های کم متمرکز سرمایه به منطقه های بسیار متمرکز سرمایه جریان دارد. از این رو، برآورد شده است که طی 10 سال 200000 زن و دختر جوان بنگلادش به طرف پاکستان در تردد بوده اند (15). در صورتی که 20 تا 30 هزار روسپی تایلند از خاستگاه برمه هستند (16).
    جهانی شدن سرمایه از این پس با زنانه شدن بیش از پیش گسترده مهاجرت ها توصیف می شود (17).

ادامه دارد ....

قرار است مجسمه نيم تنه ندا در راهپيمایی که مقابل انجمن شهر سانفرانسيسکو در 25 جولای برگزار ميگردد رونمایی شود. انتظار ميرود بيش از 20 هزار نفر در اين راهپيمایی شرکت کنند.

(منبع : http://bignews.biz/?id=807033)

Paula Slater مجسمه ساز

فقر از چهره‌اش مي‌بارد، 5 ماه است كه بيكار است و سر تا ته خيابان ,حسينى, را گز مي‌كند تا مشترى پيدا كند. او كليه‌اش را حراج كرده است و حالا دور و بر انجمن حمايت از بيماران كليوى مي‌پلكد تا بالاخره خريدارى براى كليه‌اش پيدا كند. در و ديوار كوچه حسينى پر است از شماره تلفن‌ فروشندگانى مثل او كه بخشى از جان را حراج كرده‌اند تا مگر چند روزى بيشتر و راحت‌تر چرخ زندگي‌شان بچرخد.

وقتى محمد 45 ساله را ديدم همراه مردى ديگر به سراغم آمد و گفت ,من A مثبت هستم, اما دلالان امان نمي‌دهند و با هيكل‌هاى بدقواره‌شان از دور علامت مي‌دهند كه ,از ما بخر.,

محمد را به دفتر روزنامه دعوت كردم و او هم آمد اما با احتياط. آنقدر محتاطانه حرف مي‌زد كه نتوانستم بفهمم خانواده‌اش كيستند و كجايند؛ همين قدر گفت كه پدرش كارمندى در شهرستان بوده و او نيز كودكى خوبى داشته است. محمد مي‌گفت نمي‌خواهم كسى بفهمد كه مي‌خواهم چه كار كنم حتى پدر و مادرم. چون وقتى به شهرستان مي‌رويم اگر لازم باشد با كت و شلوار دوستمان مي‌رويم تا كسى فقر را از چهره‌مان نخواند. اما فقر از چهره‌اش پيداست حتى وقتى مي‌گويد كه نمي‌خواهد به خاطر آبرويش نقشه فروش كليه‌اش لو برود.

او اسكلت كار ساختمان است و پيش از اين در مترو استخدام بوده، اما به يكباره چند هزار نفر را اخراج كرده‌اند كه او نيز جزئى از آنها بوده است و حالا 5 ماه است كه بيكار است و فشار زندگى بر او و خانواده مستاجرش شلاق مي‌زند. او خيلى نااميدانه مي‌گويد ما هميشه يكمان دو نمي‌شود اما يكمان نيم مي‌‌شود و يك روز هم كه بيكار باشيم فردايش گرسنه‌ايم. او تقاضاى وام هم كرده است اما آن‌طور كه مي‌گويد به هر جا كه رفته مسخره‌اش كرده‌اند و ليست بلند‌‌بالاى آدم‌هاى در انتظار را نشانش داده‌اند.

محمد مي‌گويد فقر دارد ديوانه‌اش مي‌كند چون نزديك به يك ميليون تومان به صاحبخانه بدهكار است و يك ميليون ديگر هم به ديگران. اما چه كند كه نمي‌تواند شغلى را دوباره از صفر شروع كند چون خودش به حرفه پر درآمدى وارد است ولى بايد خرج بچه‌ها را هم داد مخصوصا دخترش كه دانشجوست و خرج دانشگاهش را بايد با فروش كليه‌اش به دست بياورد. خودش مي‌گويد الان هيچ درآمدى ندارد. مي‌گويد در مملكت ما خيلي‌ها دزدى مي‌كنند اما اين پول‌ها از گلوى ما پايين نمي‌رود. آخر او اهل كار خلاف نيست، كليه‌اش هم زياد نمي‌ارزد فقط 5 ميليون تومان.

او البته از انجمن حمايت از بيماران كليوى هم گلايه دارد و مي‌گويد اين انجمن است كه قيمت‌ها را پايين نگه مي‌دارد و با شرايط سختى كه جلوى پاى افراد مي‌گذارد دست آنها از پول دورتر مي‌شود. اين انجمن قرار را بر اين گذاشته است تا هر فروشنده كليه براى اثبات سلامتش آزمايشى را انجام دهد كه 350 هزار تومان خرج برمي‌دارد. اما عده‌اى رفتن پيش دلال‌ها را انتخاب مي‌كنند تا با دور زدن انجمن از هزينه‌هاى اضافه دورى كنند. ولى هر چه باشد زندگى بدون يك كليه كمي‌ترسناك است چون هر لحظه ممكن است اتفاقى براى كليه ديگر بيفتد و آن وقت ديگر دير شده است.

وقتى اين را به محمد مي‌گويم خودش قبول دارد كه راه خطرناكى را انتخاب كرده است، ولى مي‌گويد به سيم آخر زده است و حتى حاضر است كبد و چشم و دست و پاهايش را هم بفروشد و از اين وضع خلاص شود . محمد مي‌گويد جوان‌ها كار را از دستم مي‌قاپند و در اين سن و سال من هميشه درجا مي‌زنم اما اگر كليه‌ام را بفروشم ابزار كار مي‌خرم و بدون التماس و كمك گرفتن از ديگران كار مي‌كنم. خانواده محمد با اين كار او مخالفند ولى محمد اهميتى نمي‌دهد و مي‌گويد اگر چند روز در جنگل زندگى كنيد حتما تا چند روز غر مي‌زنيد ولى در نهايت به وضع عادت مي‌كنيد كه خانواده من نيز عادت كرده‌اند و بچه‌هايم ديگر براى گرفتن پول گريه نمي‌كنند. راستى آنها امسال عيد هم نداشتند چون به قول محمد خرج و مخارج عيد ضرر الكى است مخصوصا براى آدم‌هايى كه صورتشان را با سيلى سرخ نگه مي‌دارند. او حرف‌هايش كه به اينجا مي‌رسد آهى مي‌كشد و از ناعدالتي‌هاى موجود حرف مي‌زند و مي‌گويد كه عده‌اى 300 - 200 آپارتمان خالى دارند و عده‌اى كارتن خوابند و حتى يك مدير مدرسه به بچه‌اى كه لباس شيك مي‌پوشد بيشتر احترام مي‌گذارد. اما با همه اينها محمد مي‌گويد پول فروش كليه خوردن ندارد فقط مدتى مي‌تواند دهان چند نفر را ببندد. او دوباره آهى مي‌كشد و لب مي‌گزد و مي‌گويد: ,درست زندگى كردن يعنى زجردادن به زن و بچه.,منبع:روزنامه جام جم